Van verspreide erven naar een herkenbaar gebied
De oudste bewoningssporen rond Mierlo liggen verspreid over verschillende plaatsen. Dat past bij een plattelandslandschap waarin kleine boerenerven door de eeuwen heen konden verschuiven. Rond de huidige Luciakerk is echter een opvallende concentratie van graven en bewoningssporen uit verschillende perioden aangetroffen.
In de vroege en volle middeleeuwen worden de aanwijzingen voor langduriger gebruik sterker. Waterputten, huis- en erfsporen en begraafplaatsen laten zien dat het gebied niet incidenteel maar herhaaldelijk werd gebruikt. De Canon van Mierlo benadrukt tegelijk dat niet exact bekend is wanneer uit deze verspreide bewoning ÃĐÃĐn dorpsgemeenschap ontstond.
De latere kern
De omgeving van kerk, Overakker en aangrenzende gronden zou uiteindelijk een belangrijk onderdeel van het historische Mierlo worden. Het ontstaan van het dorp moet daarom worden gezien als een proces van eeuwen, niet als ÃĐÃĐn stichtingsmoment.
